Omtrent de bijzonder selectieve verontwaardiging van het hedendaags progressief feminisme

Door Francis Van den Eynde in Knooppunt DELTA.

Laat ons elk misverstand vermijden. De ploeg van Knooppunt Delta en mutatis mutandis die van de redactie van Tekos zijn in elk opzicht voorstanders van gelijke rechten voor en een gelijke behandeling van de vrouw in onze maatschappij. Wij zijn dit standpunt in eerste instantie aan ons zelf verschuldigd. Niet alleen omdat we van de gelijkwaardigheid van de vrouw overtuigd zijn maar vooral omdat die overtuiging stoelt op het gedachtegoed dat de reden van bestaan van Knooppunt Delta vormt. Onze ideologie, want zo mag je dat gedachtegoed wel noemen, gaat er immers vanuit dat de Europese cultuur en beschaving waardevol zijn en dat ze dus best gevrijwaard dienen te worden. Men hoeft helemaal geen specialist in culturele antropologie te zijn om te beseffen dat de vrouw in deze Europese beschaving door de eeuwen heen op veel meer eerbied en respect heeft kunnen rekenen dan in al de andere. Opgelet, er wordt hier helemaal niet bedoeld dat de vrouw in onze cultuur nooit gediscrimineerd werd en ook niet dat op dat vlak tegenwoordig alles koek en ei is. Wel dat ze bij ons op veel meer eerbied kon en kan rekenen dan ergens anders.

In normale omstandigheden zou deze korte preambule helemaal niet nodig geweest zijn. Gezien echter de hysterische sfeer waarmee we de laatste tijd geconfronteerd worden met niet aflatende campagnes vanwege een bepaald feminisme, verdient het aanbeveling zich op voorhand tegen een aantal beschuldigingen in te dekken om niet als seksist door het leven te moeten gaan. U vindt de verwijzing naar hysterie overdreven ? Wat dacht u dan van het voorstel van de Duitse topambtenaar Kristin Ros-Möhring om in het volkslied van haar land het woord Vaterland te vervangen door het genderneutrale Heimat en in de huidige passage “broederlijk met hart en hand…”  ‘broederlijk’ tegen ‘moedig’ in te ruilen want dat klinkt minder specifiek mannelijk. Het toppunt is wel dat niemand uit de politiek correcte wereld bij deze suggestie heeft durven glimlachen, laat staan het op een heerlijke gezonde lach heeft onthaald. Met andere woorden, het feminisme van dat allooi is het taboe van de 21ste eeuw geworden en wie er kritiek durft op uiten, loopt het risico vroeg of laat als ketter aan de kaak te worden gesteld en op een of ander morele brandstapel terecht te komen.

Er valt nochtans een en ander te zeggen over dat hyperfeminisme dat bij ons het dragen van het islamitische hoofddoek met klem verdedigt maar waarvan je geen woord hoort ten opzichte van landen die het vrouwen verplichten. De ministers van de Zweedse feministische partij hebben het bij hun bezoek aan Iran zonder morren rond hun hoofd gewikkeld…

Niemand zal vergeten zijn hoe Bart De Pauw onder een massa verwijten bedolven werd nadat aan het licht kwam dat hij zich regelmatig aan “grensoverschrijdend gedrag” bezondigde en wat hiervan de gevolgen voor zijn carrière en zijn privé leven zijn geweest. Iedereen zal zich ook wel herinneren dat toen Trump verkozen werd, er wereldwijd massaal betoogd werd door feministen met een roze muts op het hoofd omdat hij zich ooit over vrouwen had uitgedrukt in woorden, die als onbetamelijk zouden hebben geklonken in de mond van een of andere halfdronken proleet aan de toog van een marginaal café, maar die, uitgesproken door een president van de VS, nog grover overkwamen. Men zou hieruit kunnen afleiden dat onze progressieve hyperfeministen bijzonder alert zijn en hard, snel en accuraat reageren telkens het er op aan komt de zaak van de vrouw te verdedigen. Maar dit klopt niet.

  • Keulen oudejaarsnacht 2016 : een grote massa mensen staat bij de Dom verzameld om de komst van het nieuwe jaar te vieren. Migranten en vluchtelingen maken van de gelegenheid gebruik om een honderdtal vrouwen in het gedram aan te randen. De politie die nochtans ter plekke was, verspreidt de volgende ochtend een persmededeling waarin te lezen staat dat alles kalm en rustig is verlopen. Het zal drie dagen duren alvorens de waarheid dankzij de sociale media aan het licht zal komen. Kunt u zich hieromtrent massaprotestdemonstraties vanwege progressief feministische organisaties herinneren ?
  • Tariq Ramadan is oorspronkelijk een Egyptenaar maar bezit een Zwitsers paspoort. Zijn grootvader was de stichter van het beruchte moslimbroederschap, zijn broer ijverde voor de invoering van de sharia, maar hij stond bekend als een zeer bevoegd islamoloog en als aanhanger van een gematigde islam. Stilaan zou echter aan het licht komen dat dit laatste slechts schijn was en dat deze theoloog een zeer radicale boodschap verspreidde, wanneer hij voor een moslimpubliek sprak. Deze zogenaamde academicus die voor een monument van verlichting en van geslaagde multiculturele integratie doorging, werd in alle politiek correcte kringen met veel egards ontvangen. In januari 2013 was hij te gast in het VRT-programma Reyers laat om er een gesprek te voeren met Groen voorzitter Meyrem Almaci die haar bewondering voor zijn wijsheid niet onder stoelen of banken stak… Enkele jaren eerder had hij al op uitnodiging van het Gentse stadsbestuur een voordracht gegeven in het stedelijk intercultureel centrum De Centrale. Kortom, Tariq Ramadan was het geliefkoosde knuffelbeertje van alle aanhangers van de heersende ideologie die bij ons rondlopen. Iets dat overigens ook het geval was in een aantal andere West-Europese landen en onder meer in de UK en in Frankrijk. Het is in dat laatste land dat hij sinds eind vorig jaar in voorhechtenis zit. Hij werd namelijk in beschuldiging gesteld met betrekking tot een aantal verkrachtingen die hij in Frankrijk zelf maar ook in Zwitserland en in Amerika zou hebben gepleegd. Er is bovendien aan het licht gekomen dat hij zijn aanstellingen aan onder meer de universiteit van Oxford en die van Rotterdam op basis van fraude heeft bekomen. Hij had zich immers steeds voorgesteld als een professor van de universiteit van Fribourg in Zwitserland. Iets dat helemaal uit de lucht gegrepen was.

Ondanks het feit dat de slachtoffers van de verkrachtingen waarvan hij beschuldigd wordt, beweren dat hij hierbij bijzonder brutaal is te werk gegaan, krijgt Tariq op de sociale media nog steeds veel steun vanuit de Franse moslimgemeenschappen. Een petitie voor zijn vrijlating kreeg tot nu toe al wereldwijd meer dan 120.000 handtekeningen. Zijn aanhangers en hij zelf beweren dat hij het slachtoffer is van een Joods complot. Een van de vrouwen die de moed gehad heeft om tegen hem klacht in te dienen, wordt voortdurend op internet uitgescholden. Ze wordt er van beschuldigd een agent van het internationale zionisme te zijn, wordt regelmatig bedreigd en krijgt politiebescherming.

Hebt u van #MeToo al iets over deze zaak gehoord ?

  • De Sunday Mirror bracht onlangs uit dat de voorbije veertig jaar honderden en misschien wel duizenden jonge meisjes in de Engelse stad Telford het slachtoffer geworden zijn van wat ‘seksbendes’ wordt genoemd. Sommigen onder hen waren niet ouder dan elf jaar. Enkelen zouden vermoord zijn. In de stad Rochdale kwam in 2012 een gelijkaardige zaak aan het licht. Hetzelfde gold voor Rutherford in 2014. Het scenario was steeds hetzelfde. Telkens ging het om een bijzonder groot aantal zeer jonge meisjes die misbruikt werden en in de prostitutie werden gedwongen. Meestal schoten de sociale diensten en de politie pas in actie nadat de klachten jarenlang genegeerd werden. De verklaring hiervoor luidt dat er werd vanuit gegaan dat de slachtoffers ‘gewone’ prostituees (van dertien en veertien jaar ?) waren en daar de daders meestal Pakistani waren, vreesde de politie dat haar tussenkomst die gemeenschap zou stigmatiseren en dat zij zelf bovendien van racisme zou worden beschuldigd. Behalve dat dit aantoont in welke grote mate onze Westerse maatschappij door de politieke correctheid wordt verlamd, dient toch ook opgemerkt te worden dat wat zich in die Engelse steden heeft afgespeeld, maar weinig of geen reactie vanuit links feministische hoek heeft ontlokt. De Britse pers heeft er nochtans uiteindelijk heel wat aandacht aan besteed en niemand zal ontkennen dat wat daar gebeurde toch veel erger is dan de vuile praat van Trump.

Mia Doornaert concludeert hierover als volgt In De Standaard van 13 maart … dat geweld, dat honderden kinderen en jonge vrouwen trof, kon jarenlang ongestraft woekeren. Want het werd in overgrote mate gepleegd door mannen uit de Pakistaanse wijken, en dat aanpakken zou op ‘islamofobie’ lijken, nietwaar.. En de slachtoffers, tja, die hadden pech dat ze tot het foute want ‘witte’ ras behoren.
Het is bedenkelijk hoezeer in de strijd tegen het racisme juist de huidskleur weer alles bepalend wordt. ‘Witte’ mensen, en vooral dan ‘witte mannen’ kunnen per definitie niet deugen. Ook als ze zich fatsoenlijk gedragen, is dat maar schijn, want ze beseffen niet hoe overtuigd ze zijn van hun superioriteit. Dat is een begrip dat heden ten dage de faux-feministen hanteren… Die vrouwen zien het feminisme niet als een strijd voor gelijkwaardigheid van de seksen. Het kan dan al evident zijn dat in alle religies, ideologische en culturele tradities vrouwen altijd een aparte strijd moeten voeren voor emancipatie, voor hen ligt de schuld bij de ‘witte man’ die zijn pigmentair ‘privilege’ maar niet wil beseffen.

 

Foto’s © Gazet van Hove.