door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
De Belgische Voetbalbond lanceert een nieuwe campagne om de Rode Duivels en de Red Flames, respectievelijk onze mannelijke en vrouwelijke nationale voetbalploegen, uitgebreid te promoten.
Voetbal is niet mijn grootste interesse, ik geef het toe. Maar ik begrijp dat er ook overtuigde Vlamingen zijn die kunnen genieten van het spel van de Rode Duivels of van de Red Flames. Al is er dan, mijns inziens, nog een heel groot verschil tussen supporteren voor de sportieve prestaties van een of andere ploeg en het zich hullen in allerlei tricolore versierselen. Om nog maar te zwijgen over de Vlaamse supporters die “Tous ensemble, tous ensemble !” scanderen.
Blijkbaar is een extra marketingcampagne nodig, want de voorbije periode was niet erg gunstig voor ons nationaal uithangbord. Aldus lees ik in de persnota : “We willen alle negatieve bladzijdes omdraaien en de trots herstellen. De trots om voor België te spelen, maar ook de trots om ervoor te supporteren.”
Politiek staartje
U leest het goed : zo u voor de Duivels supportert, dan supportert u ook voor België. En zo krijgt een sportcampagne meteen ook een politiek staartje. “We willen positiviteit terugbrengen en het geloof in onze nationale teams herstellen. Dat kan alleen als we het samen doen: spelers, fans en de hele voetbalbond”, aldus Manu Leroy, directeur marketing en communicatie bij de KBVB.
De nieuwe campagne wordt gelanceerd onder de – bewust gekozen – ééntalige slogan ‘L’Union Fait la Force’. Die leuze staat – u welbekend – sinds 1830 symbool voor het ‘eendrachtige’ België en belichaamt daarmee de kernwaarden van de campagne : trots, samenhorigheid en inzet. Ik citeer opnieuw Manu Leroy van de KBVB : “We willen terug naar de basis : hard werken, samen vooruitgaan en de fierheid herstellen om voor ons land te spelen.”
Respect
Persoonlijk vind ik dat het gebruik van een Franstalige slogan getuigt van weinig respect voor de taal van de meerderheid der Belgen. Nochtans is de KBVB zich zeer goed bewust van de taalproblematiek en de tweetaligheid van België. Ik citeer : “We grijpen bewust terug naar het Frans en het Nederlands in plaats van het Engels, om zo dichter bij de Belgische identiteit te blijven.”
Vrij vertaald: om dichter bij de Belgische identiteit te blijven, gebruiken we een Franstalige leuze. En ook nog: de verwijzing naar 1830 is misschien geen toeval. Ook toen werd het Nederlands niet aanvaard als officiële taal van het nieuwe België. Pas in 1888 hield de Vlaamse volksvertegenwoordiger Edward Coremans de eerste Nederlandstalige toespraak in het Belgisch parlement. 58 jaar na het ontstaan van België! Overigens tot afgrijzen van de Franstalige parlementsleden, die met hoongelach en boegeroep reageerden. Of moeten we even verwijzen naar de Belgische Grondwet, waarvan de authentieke Nederlandstalige versie dateert van… 1967.
Tweetalig
Nu goed, het bij de KBVB-campagne horende videofilmpje is mooi tweetalig, met afwisseld een Franse stem met Nederlandstalige ondertiteling, of omgekeerd. Alleen op het einde wordt alles nog eens goed samengevat : “Seul, on est rien. Mais ensemble, l’Union Fait la Force.”
Met de slogans ‘L’Union Fait la Force’ en ‘Tous Ensemble’ blijft ‘ons’ (sic) land zich in het buitenland profileren als een Franstalig land. De Belgische Voetbalbond speelt daarin dus een actieve rol. Ergerlijk ja, maar nog stuitender is de laksheid van de Vlaamse politici die zwijgen en gedwee in het gareel stappen. Binnenkort zitten zij in de VIP-loges, met tricolore make-up en met lichtgevende duivelsoortjes. Voetbal een (Belgisch) feest ? Alvast niet voor mij.
foto’s (c) Gazet van Hove .