door Karl Van Camp in ’t Pallieterke .
In Vlaanderen zijn er zo’n 104.000 werklozen op een bevolking van 6,8 miljoen. Wallonië telt 122.000 werklozen op een bevolking van 3,6 miljoen Walen. Het zijn cijfers die het verschil tussen noord en zuid meteen duidelijk maken.
Omgerekend naar de werkeloosheidsgraad per regio betekent dit voor Vlaanderen dat 3,8 procent van de beroepsbevolking werkloos is. Voor Wallonië is dit 8 procent van de beroepsbevolking en in Brussel stijgt het percentage werklozen tot 12,3 procent. Op zich zijn die cijfers niet nieuw. Het verschil tussen Vlaanderen, Wallonië en Brussel is op dat vlak al jarenlang bekend. Nu wil de Arizonaregering ingrijpen en wie langer dan twee jaar werkloos is, geen uitkering meer geven. Dit zou betekenen dat zo’n 100.000 mensen binnenkort hun uitkering kunnen verliezen. Ook bij de ontleding van dat cijfer stellen we opmerkelijke verschillen vast : zowat de helft van die mensen woont in Wallonië; een kwart woont in Vlaanderen en nog een kwart woont in Brussel.
Communautair
Vrij vertaald : het fenomeen van langdurige werkloosheid komt veel meer voor in Wallonië dan in Vlaanderen. De oorzaken zijn o.a. te vinden in een totaal andere mentaliteit enerzijds en een betere opvolging door bijvoorbeeld de VDAB anderzijds.
De bevoegde minister is David Clarinval (MR), u weet wel, dat is de minister die in de vorige Vivaldiregering de opdracht had om een volgende staatshervorming voor te bereiden. Het enige dat hij toendertijd gedaan heeft, is elk initiatief op het vlak van staatshervorming afblokken. Ook nu ontkent hij dat de maatregel een communautair tintje heeft. Dat botst dan weer een beetje met premier Bart De Wever die verkondigde dat “de werkloosheid beperken in de tijd de meest communautaire hervorming is die je kunt doen. Dat is revolutionair in Wallonië, maar minder in Vlaanderen”.
Hoe dan ook, de uitspraak van David Clarinval verleden week deed stof opwaaien : “In Wallonië zijn er werklozen die hun twintig jaar werkloosheid vieren.” In ‘ons’ land zijn er 15.819 mensen (onder de 55 jaar) al meer dan 10 jaar werkloos. En 1.952 mensen zijn dat zelfs al meer dan 20 jaar. Cijfers per regio konden we niet terugvinden, maar ga er maar vanuit dat het overgrote deel in Wallonië of Brussel woont.
‘Brusselaars’
In het Brussels gewest dreigen 26.866 werklozen hun uitkering te verliezen. De meesten onder hen wonen in Brussel-Stad : in totaal 5.023 personen. Op de tweede plaats staat Schaarbeek met 3.115 personen, gevolgd door Anderlecht met 3.047 en Sint-Jans-Molenbeek met 2.606. De helft is al meer dan vijf jaar werkloos. Deze drie Brusselse gemeenten halen – niet toevallig – ook op andere wijze regelmatig het nieuws. Reden voor de hoge werkeloosheidscijfers : een laag opleidingsniveau in het algemeen. Maar ook : het gebrek aan kennis van het Nederlands voor jobs die tweetaligheid vereisen.
Met Vlaamse ‘collaboratie’
Feit is dat de Arizonaregering bereid is, ook aan Franstalige kant, om het probleem aan te pakken. Tegelijkertijd is het droef om vast te stellen dat het probleem niet eerder is aangepakt. Niet voor niets spraken we vroeger over de PS-staat en de PS-dictatuur in Wallonië. Die partij vond het geen prioriteit om langdurig werklozen op te sporen en tot werken aan te zetten. Maar dat kon dan alleen maar met de instemming van de Vlaamse partijen die in vorige federale regeringen zaten, samen met de PS.
Of de maatregel een budgettair effect gaat hebben is nog maar de vraag. De vrees bestaat immers dat een aantal van de werklozen die hun uitkering gaat verliezen, gewoon zal verkassen naar het OCMW om een leefloon te krijgen. Als je dan weet dat er in Vlaanderen nu al zo’n 42.000 mensen zijn die genieten van een leefloon, terwijl er dat in Wallonië zo’n 74.000 zijn, dan beseft u allicht dat zich ook daar een probleem stelt.
foto’s (c) Gazet van Hove.